SPRAWOZDANIE DELEGATA GENERALNEGO ds.
KONTAKTÓW Z KLARYSKAMI BĘDĄCYMI „
IN COMUNIONE” Z ZAKONEM BRACI MNIEJSZYCH KONWENTUALNYCH

,;Wśród wielu korzyści, których doświadczyliśmy i których wciąż doświadczamy od naszego Dobroczyńcy, Ojca Miłosierdzia, jest nasze powołanie” – pisze św. Klara w Testamencie [FF 2823].

Liczba niewiast na świecie praktykujących Regułę św. Klary sięga już około 10 tysięcy. Wśród nich, 554 Klaryski są „in camunione” z naszym Zakonem. Większość z tej grupy żyje we Włoszech (ok. 400 w 32 monasterach) oraz w następujących krajach: Polska – ponad 100 mniszek w 5 monasterach, w Niemczech, w Meksyku, w Wenezueli i w Ghanie (Zach. Afryka), po jednym monasterze. W sumie posiadają one 41 monastery w następujących miejscowościach:

Włochy – Acquapendente, Altamura, Apiro, Arcevia, Aulla, Aversa, Camposampiero, Cittŕ del Castello, Creazzo, Faenza, Filottrano, Forlě, Fucecchio, Gorizia, Jesi, Mantalto, Montone, Napoli, Oristano, Orvieto, Osimo, Ravello, Rieti, Roma, Rossano Calabro, San Benedetto del Tronto, San Miniato, Serra de’Conti, Spello, Trani, Tuscania, Viterbo.

Polska – Kraków, Stary Sącz, Miedniewice, Skaryszew, Sitaniec; Niemcy – Dingolfing; Meksyk – Ecatepec; Wenezuela – Guanare; Ghana – Saltpond.

Pięć z tych monasterów – Gorizia, Creazzo, San Benedetto, Messico, Ghana – jest jeszcze w “stadium formacji”, tzn. nie są niezależne, ,,sui iuris”, z powodu braku wymaganej liczby mniszek.

FEDERACJE  

Większa część monasterów włoskich (28), przynależy do Federacji św. Klary z Asyżu (powstałej 4 października 1958 roku). Rozpoczęty został proces tworzenia własnej Federacji dla monasterów polskich.

,,Stowarzyszenia i Federacje pomiędzy monasterami, zalecane przez Papieża Piusa X oraz przez Ekumeniczny Sobór Watykański II, mają na celu pielęgnację i rozprzestrzenianie się walorów życia kontemplacyjnego. Takie organizmy, zachowując jednocześnie autonomię poszczególnych monasterów, są w stanie przyjść z pomocą w rozwiązywaniu wspólnych kwestii problematycznych, jak na przykład: potrzeba ciągłej odnowy, formacja początkowa i permanentna, kwestie ekonomii oraz reorganizacji monasterów”(Vita Consacrata, 59).

Odnośnie powyższej kwestii, pozwolę sobie zaproponować aby jeden z naszych Współbraci z polskich Prowincji, w porozumieniu z Delegatem Generalnym, zajął się sprawą przygotowania i powstania takiej Federacji pod patronatem św. Kingi.

ŻYCIE KONSEKROWANE

Siostry Klaryski z radością, uznaniem i z zaangażowaniem przyjęły posynodalną Adhortację Apostolską Jana Pawła II “Vita Consacrata” (1996) oraz niedawne Pouczenie “Verbi Sponsa” (1999) na temat życia kontemplacyjnego i klauzury mniszek, przygotowane przez Kongregację dla IVC oraz SVA. Dokumenty te, uczyniły one przedmiotem medytacji oraz głębszego studium. W szczególności zaś, dokument “Vita consacrata” był przedmiotem wielu kursów, spotkań i rekolekcji. Siostry są ogromnie wdzięczne za te cenne źródła i pomoce podarowane im przez Kościół.

Szczególnie ważnym momentem w życiu duchowym Sióstr Klarysek była ostatnia Kanonizacja ich polskiej Współsiostry, Kingi zwanej także Kunegundą, która dokonała się w Starym Sączu, 16 czerwca 1999 roku.

Wyrażając wdzięczność Ojcu Miłosierdzia, mogę stwierdzić z całą odpowiedzialno­ścią, że w poszczególnych monasterach życie zakonne prowadzone jest w sposób wierny duchowi kontemplacji i charyzmatowi klaryskiemu.

Moim współbraciom, którzy mają bezpośredni kontakt ze Siostrami (kapelani, spowiednicy, ojcowie duchowni, doradcy, formatorzy, profesorowie, itp.), pragnę zasugerować by dołożyli wszelkich starań i przyszli Siostrom z pomocą w prowadzeniu tego typu życia konsekrowanego jako wierne córki świętych Franciszka i Klary.

Analizując życie w poszczególnych monasterach zauważam, że w niektórych z nich, Siostry są bardziej ofiarne i zaangażowane niż w pozostałych. Każda z Sióstr powinna nieustannie konfrontować swoje życie z przykładem i nauką Świętej Matki Klary. Jestem świadomy, że proces ten jest częścią życia każdej osoby która oddała siebie bez granic na służbę Bogu. Kwestią do której trzeba wciąż powracać – jak to zostało po wielekroć wyrażone w ,;Vita consacrata” – jest formacja w celu zdobywania umiejętności przechodzenia od wierności w czynnościach wspólnotowych, do życia przeżywanego wspólnie we wzajemnej miłości, rozpoczynając wciąż od nowa, przebaczając i prosząc o przebaczenie – by w ten sposób przezwyciężyć nasze słabości.

Ponadto uważam, że tak dla Braci jak i Sióstr, bardzo ważnym jest ciągłe poszukiwanie dróg obopólnych kontaktów, czego wyraźny przykład otrzymaliśmy od świętych Franciszka i Klary (por. przemówienie Papieża do Klarysek z 12 marca 1982 roku).

Z radością spostrzegam, że w wielu monasterach Ksieni dba o to by odbywały się różnego rodzaju kursy w celu pogłębienia u Sióstr prawd wiary. W tym celu zaprasza się różnych zakonników i kapłanów. Cenne są także kursy formacyjne organizowane okresowo w Federacji na różnych szczeblach, ponieważ “formacja nigdy się nie kończy” (VC 65) i “formacja tak początkowa jak i permanentna są nieustanną potrzebą konsekracji zakonnej” (VC 69,71).

Analizując życie w poszczególnych monasterach stwierdzam, że:

1.      Siostry są wierne Konstytucjom, duchowi modlitwy i klauzury.

2.      Nawet jeśli wspólnoty borykają się z trudnościami różnego rodzaju, nie zauważyłem by istniały wielkie kwestie problematyczne.

3.      Siostry w podeszłym wieku przewyższają liczbą te w wieku młodym.

4.      Liczba Sióstr w monasterach jest następująca:

–        w 20 z nich żyje po 10 i więcej Sióstr

–        w 10 zaś żyje mniej niż po 10 Sióstr

5. W monasterach Federacji św. Klary żyją;

–        41 Siostry z Profesją tymczasową

–        21 Nowicjuszki

–        15 Postulantki

6.    Porównując dane dzisiejsze z tymi z dziesięciu lat wstecz, można zauważyć, że liczba tak Sióstr jak i monasterów nie uległa zmianie. Ponadto Siostry, które odeszły do Pana zostały zastąpione przez nowe powołania.

7.    Siostry prowadzą życie ubogie oraz żyją z darów Opatrzności. W niektórych jednak przypadkach doświadczają kłopotów finansowych w utrzymaniu własnych wspólnot: gdy np. istnieje potrzeba renowacji pomieszczeń lub gdy dotknęło ich trzęsienie ziemi (np. w Spello część Sióstr do dzisiaj mieszka w kontenenerach).

8.    W ostatnich latach niektóre z Sióstr, na szczęście jednak nieliczne, poprosiły o przeniesienie do innych form życia konsekrowanego, a kilka o całkowite zwolnienie ich ze ślubów.

9.    Rozpoczęte zostały przygotowania do otwarcia monasteru w Rumunii. Istnieją już powołania, a nawet Siostry Profeski z tamtych terenów. Podobnie jest z innymi regionami, tak we Włoszech jak i w innych krajach: napływają prośby ze strony Ministrów Prowincjalnych oraz Biskupów, o nowe obecności Klarysek.

10.  Godnym uwagi jest odżywający monaster w Dingolfing (Niemcy), dzięki Siostrom przybyłym z Miedniewic (Polska).

Kończąc tę bardzo skrótową relację pragnę gorąco podziękować Siostrom Klaryskom za ich modlitwy, którymi towarzyszą nam, Braciom z I Zakonu św. Franciszka.

Dziękuję także wszystkim Współbraciom, którzy w różnoraki sposób, nie pomijając także tego finansowego, asystują i przychodzą z pomocą Siostrom, będąc wiernymi woli naszego Serafickiego Ojca (FF 139).

Pozwólcie mi zaprosić wszystkich, którzy angażują się także w pracę duszpasterską do przyjęcia roli mediatorów w poszukiwaniu nowych powołań wśród szlachetnej młodzieży żeńskiej z którą mają kontakt. Ukazujmy młodzieży piękno życia całkowicie darowanego Bogu poprzez kontemplację 

Naśladujmy naszego Serafickiego Ojca, który “kochał Klarę i jej siostry miłością ojcowską” (FF 1667).

 

            br. Elia M. Bruson

 

Rzym, 1maja 2000

 

Jubileuszowego Roku Świętego